Oprócz Anny Sobeckiej na liście toruńskiej PiS jest dwóch pretendentów do sejmowej synekury, którzy zabiegają o ten sam target wyborczy. To wspomniany wyżej Zbigniew Girzyński (miejsce 3 na liście) oraz Przemysław Przybylski (miejsce 5). Cała trójka pochodzi z Torunia. Cała też trójka nosi na piersiach plastron Radia Maryja, w którym paraduje przed Ojcem Dyrektorem, z czego ten miewa sporo uciechy.

W myśl zasady is fecit cui prodest – ten uczynił, komu to przyniosło korzyść – spuszczona na 18. pozycję Anna Sobecka najwięcej korzyści przynosi Zbigniewowi Girzyńskiemu, stąd cała akcja pachnie właśnie nim. Jako kieszonkowy samiec alfa ma teraz wolną rękę w podgryzaniu pierwszego na liście Krzysztofa Ardanowskiego, który stał się dla niego nagłą i niespodziewaną przeszkodą.

Do czasu rejestracji list sporo może się jednak zdarzyć, także awans Anny Sobeckiej o kilka lub kilkanaście miejsc w górę. Wszystko jednak leży w rękach Ojca Dyrektora, któremu może się nie spodobać czarna polewka zaserwowana jego dawnej spikerce, która finezją intelektualną wprawdzie się nie narzucała, ale wiernością Radiu mogła zaimponować każdemu.

O ile zatem Anna Sobocka nie zrezygnuje z udziału w wyborach, a o to tutaj tak naprawdę chodzi, to rozwścieczona nawet na 18. pozycji jest w stanie ugrać sporo głosów „radiomaryjnych”, o które zabiega Girzyński, mniemając, że pozwolą mu one przechylić szalę w wewnętrznej rywalizacji o najlepszy wynik na liście w okręgu toruńsko-włocławskim, co dla Girzyńskiego jest niezwykle ważne.

Okazać się jednak może, że głównym beneficjentem tych „rodzinnych” kugli stanie się Przemysław Przybylski, który od dłuższego już czasu zdradza ambicje daleko wybiegające poza sejmikowe opłotki, wzmacniane niezłymi wynikami w wyborach do Parlamentu Europejskiego i na prezydenta Torunia. Promocja, jakiej mu udzieliło wówczas Radio Maryja, to całkiem niezły kapitał, by dzisiaj zawalczyć o Sejm.

Dlatego myślę, że Girzyński ma problem. Nie jest nim Sobecka, bo to gwiazda schodząca. Problem, to Przemysław Przybylski. Młody, pragmatycznie pokorny, wydeptujący nieustannie ścieżki w najważniejszym dla PiS-u Radiu, ambicjonalnie przerośnięty, co jednak nie jest wadą, a w polityce wręcz zaletą. W którymś momencie zapragnie być tym pierwszym. I nie będzie żadnego – zmiłuj się.

W kujawsko-pomorskiem szykuje się zatem piękna walka wyborcza. No i powyborcza.

Nic dziwnego, że Napieralski natychmiast stał się obiektem westchnień i adoracji, bo wiano jakie trzyma w zanadrzu, to kąsek nie do pogardzenia dla aspirujących o najwyższy laur Komorowskiego i Kaczyńskiego. Kto po niego sięgnie – wygra, choć nie sądzę, że łatwo da się uwieść. Dlatego też w ciągu najbliższego czasu nasłuchamy się o odpowiedzialności polskiej lewicy, jej socjalnej wrażliwości, konstruktywności i europejskości. Ba, im bliżej terminu drugiej tury, tym dzięki specom od piaru, różnice między PO i PiS a SLD będą zanikać, co na kilometr wonieć będzie obłudą, ale w końcu czego się nie robi dla prezydentury.

Przyznam, że Napieralski mógł się najbardziej podobać w tej kampanii. Startował z pozycji kopciuszka, wyszydzany także we własnych szeregach, ironicznie traktowany na salonach, szczypany przez media jako naiwniak wystawiony przez starych lisów na pożarcie, dokonał rzeczy ważnych – stał się psem przewodnikiem polskiej lewicy, wywalczył dla niej awans do ekstraklasy oraz wlał w lewicowe szeregi wiarę w sukces. Wzbudził falę, która umiejętnie dozowana, może wynieść lewicę do władzy lub dać jej współudział w jej sprawowaniu. Można śmiało zatem powiedzieć, że wybory prezydenckie wygrał Napieralski, choć prezydentem nie został.

Satysfakcję może czuć Jarosław Kaczyński. Znowu napędził strachu Platformie Obywatelskiej, ugruntował swoją pozycję na prawicy, a przy okazji zrewitalizował swój wizerunek, mocno nadszarpnięty przez IV RP. Wielu Polaków kupiło „przemianę” Jarosława Kaczyńskiego, o co postarał się sam kandydat, który twardo i konsekwentnie nie dawał się sprowokować, choć czuło się, że chętnie by wszedł w jakąś „awanturę”, bo to jego żywioł i temperament. Tym razem jednak zagrał jak doświadczony piłkarz – zero samowolki, maksimum dyscypliny taktycznej. Opłaciło się. Jego elektorat z niecierpliwością czeka na drugą turę. Na wakacje nie wyjeżdża. W ruch pójdą z pewnością polityczne wuwuzele.

Kłopot ma Bronisław Komorowski. Skromna przewaga nad Jarosławem Kaczyńskim uzyskana w pierwszej turze, może okazać się zwycięstwem pyrrusowym. Nie od dziś wiadomo, że elektorat PO jest elektoratem najbardziej leniwym, który na dodatek wkracza w okres wakacyjny, więc siłą rzeczy bardziej myśli o pakowaniu walizek, niż o wspieraniu „Bronka” w walce z „Kaczorem”. Dla wielu sympatyków Platformy Obywatelskiej Komorowski nie jest wart zmiany planów wakacyjnych, bo elektorat ten myśli przede wszystkim o sobie, tak jak na elektorat liberalny i zadowolony z siebie przystało. Jak go zatrzymać w Polsce?

Pozostaje wulkan na Islandii. Będzie pył, będzie elektorat Platformy przy urnach. Nie będzie pyłu – odleci. Kto wie, czy nie na słynne plaże Tunezji właśnie.

Śmierć patrona, rozbite w pył plany i scenariusze, personalna wyrwa, emocjonalne wyżyłowanie, to splot okoliczności, które nie sprzyjają podejmowaniu zimnej i przemyślanej decyzji politycznej. Stan wyższej konieczności, w którym znalazło się Prawo i Sprawiedliwość, będzie dla niego najcięższym doświadczeniem od początku istnienia. Czy Jarosław Kaczyński, obolały i przeczołgany stratą najbliższych mu ludzi, stanie do boju i zarazi entuzjazmem miliony Polaków, by właśnie na niego oddali swój głos? To się może zdarzyć. Zacznijmy jednak od tezy niewątpliwie na dzisiaj mocno uzurpatorskiej.

Jarosław Kaczyński jako Prezydent RP

Ranga urzędu choć wysoka, w polskich warunkach jest funkcją typowo pałacową. Prerogatywy głowy państwa w stosunku do rządu są niewielkie i raczej oczekuje się, że działania prezydenta będą komplementarne względem premiera, którego konstytucja, wbrew potocznym opiniom, czyni praktyczną i wykonawczą głową państwa. Z tego powodu ramy, w których przyszłoby poruszać się prezydentowi Jarosławowi Kaczyńskiemu, już na wejściu okazałby się za wąskie i krępujące. Biorąc pod uwagę temperament byłego premiera i jego imperatyw realizowania się w walce, śmiało można założyć, że od chwili zaprzysiężenia zacząłby rozsadzać krępujące go przepisy, a zakres swoich uprawnień bezceremonialnie „falandyzować”. Nie jest to absolutnie zarzut, a jedynie uznanie faktu, że szef PiS jest bardziej człowiekiem czynu, niż protokolarnej celebry.

Z pewnością wie to Jarosław Kaczyński i założę się, że w żaden sposób nie pali się do aspirowania do urządu, który będzie go ograniczał i hamował. To typ politycznego zagończyka, doskonale czującego się w kipiącym parlamencie, gdzie trwa nieustanna wymiana cisów, a harde potyczki, to obowiązujący standard. To człowiek, który uwielbia nagłe zwroty akcji, prowokowanie przeciwnika, odpalanie kilku lontów naraz i dozowanie napięcia ponad wytrzymałość adwersarzy. To osobnik, który najpełniej oddycha piersią w Sejmie i w siedzibie partii, a nie w leśnych ostępach. Dla niego polityczna młócka jest tym samym, czym zapach metanolu dla żużlowego kibica – detonatorem adrenaliny. Po co więc miałby się męczyć w uniformie skrojonym na kogo innego? Ano właśnie.
 
„Nie chcem, ale muszem”

Jarosław Kaczyński nie chce, ale musi. I choć autorem tych słów jest jego największy antagonista, to dzisiaj słowa te jak ulał pasują właśnie do szefa PiS-u. Śmierć Lecha Kaczyńskiego zburzyła delikatną równowagę w partii. Prezydent i jego kancelaria zapewniał PiS-owi niezbędny balans i otwarcie na centrum, a nawet lewą stronę sceny politycznej. Takie też były kalkulacje pałacu prezydenckiego na prezydencką kampanię. Z jednej strony Jarosław Kaczyński, hasający po prawicowych ostępach, z drugiej Lech Kaczyński, z troską wkraczający na socjalne zagony z hasłem Polski solidarnej. Kampania Lecha Kaczyńskiego miała oddychać dwoma płucami: stricte prawicowym oraz socjalnym. Dzisiaj te kalkulacje wzięły w łeb, bo Jarosław nigdy nie będzie w obszarze tzw. sprawiedliwości społecznej tak mocno autentyczny, jak jego świętej pamięci brat Lech.

Jarosław Kaczyński wystartować jednak musi, bo po pierwsze – nie ma innego kandydata w PiS-ie równie zdolnego i charyzmatycznego (cokolwiek to oznacza); po drugie – jako kandydat będzie trzymać w ryzach partię i przebierające nogami frakcje: ziobrystów (stronnicy dawnego ministra), zakonników (stare PC), spin doktorów (Bielan, Kamiński), lechistów (frakcja kancelarii prezydenckiej, Kluzik-Rostkowska, Jakubiak), kamerzystów (wolne elektrony prące na tzw. „szkło”, Girzyński, Poncyliusz); po trzecie – będzie najbardziej oczywistym depozytariuszem i kustoszem pamięci Lecha Kaczyńskiego; po czwarte – jest w stanie wykręcić najlepszy wynik z pośród wszystkich ewentualnych pisowskich kandydatów; po piąte – paradokslanie, wielka polityczna operacja jaką są wybory, pozwoli szybciej wrócić mu do równowagi, bo nic tak terapeutycznie nie pomaga zbolałej duszy, jak ciężka praca, a tej Jarosław Kaczyński się nie boi; po szóste – partia musi pokazać, że wódz żyje i dowodzi.

Ilu kandydatów?

Krótki termin na zebranie podpisów sprawia, że w wyborach nie wystartuje wielu egzotycznych kandydatów. W tej chwili pewniakami są kandydaci PO, PiS, PSL i SLD. Kłopoty z zebraniem podpisów będą mieli Andrzej Olechowski i Marek Jurek. W zasadzie tylko oni mogą doszlusować do wielkiej czwórki, bo wcześniej już pokazali, że zebranie 100 tys. podpisów nie jest ponad ich siły. Tyle tylko, że wówczas mieli na to więcej czasu. Marek Jurek w każdym razie przeciął spekulacje o swoim wycofaniu się z wyborów i zapowiedział walkę o zdobycie wymaganych podpisów. Z niepokojem przyglądać się temu będzie PiS, bo każdy konkurent po prawej stronie, to kolejne uciekające procenty, a te trzeba przed drugą turą ciułać. Kandydatura Marka Jurka staje się więc problemem, bo może ona skupić głosy tych wyborców prawicy, którzy do szefa PiS mają uzasadniony dystans i rezerwę.

Śmierć Lecha Kaczyńskiego pozwoliła honorowo wycofać się z wyborów Polsce Plus, która nie była w stanie zebrać w tak krótkim czasie wymaganych podpisów pod kandydaturą Ludwika Dorna. Dała też okazję do wykonania pojednawczych gestów w stronę PiS, co zapewne boleśnie rozczarowało członków i sympatyków partii Ludwika Dorna, którzy chyba nie takiego scenariusza oczekiwali. Wiernopoddańcza deklaracja Jarosława Sellina (Będę namawiał Polskę Plus do pojednania z Jarosławem Kaczyńskim i wsparcia jego kandydatury, jeśli zdecyduje się na start w wyborach prezydenckich – wypowiedź dla „Wprost”), jest tak naprawdę aktem kapitulacyjnym. Nie sądzę, żeby taka postawa zyskała przychylność w PiS-ie, wręcz przeciwnie, utwierdzi jedynie partię Jarosława Kaczyńskiego, że racja jest po jej stronie. W polityce przypowieść o synu marnotrawnym rzadko kiedy się materializuje, a jeśli już, to jako wariant taktyczny. Stąd dziwię się, że tak łatwo Polska Plus trwoni niewielki kapitał, jaki dotychczas wypracowała. Nikt za Polską Plus w PiS-ie nie tęskni i myślę, że szybko się o tym jej liderzy przekonają.

Krajobraz przed bitwą, krajobraz po bitwie

Jarosław Kaczyński zapewne rozważa, co się stanie z PiS-em, jeśli tych wyborów nie wygra, co jest dzisiaj scenariuszem najczęściej przez komentatorów obstawianym. Kolejna porażka z rzędu z pewnością zaktywizuje w partii nurt rozliczeniowy, który jest nurtem zauważalnym, ale jeszcze mocno strachliwym. Wyraźna przegrana w drugiej turze, np. stosunkiem 35-65 proc., będzie sygnałem, że porządki czas zacząć. Uchwycenie pułapu 40 proc., da z kolei Jarosławowi Kaczyńskiemu niezbędne paliwo do dalszej marszruty – wybory samorządowe i parlamentarne w przyszłym roku. Wielką niewiadomą jest w tej chwili rozkład sympatii Polaków, którzy wzruszająco żegnali Lecha Kaczyńskiego, ale niekoniecznie muszą swoją empatię przenieść na PiS i Jarosława Kaczyńskiego.

Wiele zależy od tego, jak sam zainteresowany skonsumuje ten czas, co powie Polakom i jak się zachowa jego zaplecze. Nie sądzę, by mogła tutaj zajść jakaś korzystna zmiana. Polityka bowiem nie karmi się sentymentalizmem, ale grą interesów, a te są zawsze bezwzględnie realizowane. Celem kampanii jest osiągnięcie jak najlepszego wyniku i dlatego ten cel będzie uświęcać różne środki, także te wątpliwe. Nie wierzę w żadne wyborcze dostojeństwo, ani zgodę ponad podziałami. Za dużo każda ze stron ma do stracenia. W bardzo krótkim czasie trzeba będzie przekonać do siebie zdezorientowanych Polaków, dlatego w sztabach wyborczych trwają gorączkowe badania grup fokusowych, jakim językiem przemówić do Polaków, by zyskać jak najwięcej. Jeśli wyjdzie z nich, że PiS powinno eksploatować tragedię Lecha Kaczyńskiego, to PiS to zrobi. Jeśli z badań wyjdzie, że Platforma nie powinna obnażać słabości tragicznie zmarłego Lecha Kaczyńskiego, to tego nie zrobi ani ona, ani Palikot. Zrobią to media.

Czeka nas zatem interesujący czas. Szykuje się polityczna wojna postu z karnawałem. Jej wynik do końca nie będzie pewny, bo nie ma dla tej sytuacji jakiejkolwiek analogii. Nigdy nie zdarzyło się, by okoliczności towarzyszące kampanii prezydenckiej, były tak szczególne i nieoczekiwane. Ciekaw jestem pierwszych starć harcowników, którzy już wyruszyli badać teren. Zastanawia mnie, czy głośniej będzie brzmieć pieśń żałobna, czy bitewne tarabany. Ile obłudy wkradnie się w wypowiedzi kandydatów i jaka retoryka zwycięży. Nie sądzę, żeby polskie piekiełko nagle zastygło. Jedyna pociecha, że zaraz po wyborach są wakacje. Będzie można się zresetować.

Krótkie powyborcze resume:

Platforma Obywatelska – hegemon. Wciąż niedościgniona dla konkurentów, choć lekko, jak zawsze, przeszacowana, ugruntowała swoją pozycję na mapie politycznej. Wynik zasługuje na uznanie, zwłaszcza że łamie dotychczasową polską prawidłowość, że partie rządzące szybko się zużywają. Platforma znalazła receptę na utrzymanie wysokiego poparcia, w czym duża zasługa samego Donalda Tuska, który z politycznych awantur wychodzi „nieubłocony”. Te wybory dały mu doskonałą pozycję wyjściową do ataku na najwyższy urząd w państwie. Z pewnością rozpocznie teraz ostry marsz w kierunku upragnionego urzędu, w czym wynik PO daje mu wstępną rękojmię sukcesu. Te wybory były dla niego udanym sparingiem. Lech Kaczyński ma powody do dużego zaniepokojenia, zwłaszcza że jego spin doktorzy odpłynęli do Brukseli.

Prawo i Sprawiedliwość – twardziel. Jak zawsze niedoszacowany w sondażach (ok. 5 proc.). Zdecydowanie lepszy wynik, niż w poprzednich wyborach do Europarlamentu, ale wtedy czarnym koniem była LPR, która zgarnęła głosy, które teraz przechwyciło Prawo i Sprawiedliwość. Podobnie jak PO, ugruntowało swoją pozycję na scenie politycznej. Doskonała pozycja do atakowania partii rządzącej, co z pewnością partia Jarosława Kaczyńskiego szybko wykorzysta. Zauważyć jednak trzeba, że wynik ten w przeciwieństwie do PO, jest jednak gorszy (nieznacznie, ale jednak) od wyniku osiągniętego przez PiS w wyborach parlamentarnych w 2007 roku. To może, ale nie musi, być objaw delikatnej zadyszki i słabnięcia impetu PiS-u. Nie na tyle jednak mocnego, by wieszczyć upadek tej formacji, zwłaszcza, że na prawej stronie nie powstała żadna realna siła zdolna zagrozić partii Jarosława Kaczyńskiego. Z pewnością nie ma też w PiS-ie kryzysu przywództwa, jak sugerują liczni komentatorzy. Te wybory raczej wzmocniły pozycję Jarosława Kaczyńskiego, który pokazał, że jest elastycznym taktykiem, deklasującym koncepcyjnie swoje zaplecze.

SLD/UP – z dużej chmury mały deszcz. Nie wystarczyło sił i konceptu, by przeskoczyć do ekstraklasy. Lewicy pozostaje gra w drugiej lidze, gdzie radzi sobie całkiem nieźle. Marzenia o wyrwaniu się ponad poziom 15 proc. pozostają wciąż marzeniami. Jedynym plusem tej kampanii jest fakt zyskania dwóch dodatkowych mandatów i potwierdzenie supremacji na lewicy. Konkurencja dla SLD na lewej flance w tych wyborach nie zaistniała. Okazuje się, że nie ma w Polsce klimatu dla żadnej lewicy, zarówno tej postkomunistycznej, jak i liberalnej o KOR-owskiej afiliacji. Prestiżowa porażka Wojciecha Olejniczaka w Warszawie jest zapowiedzią wewnętrznych kłopotów tej formacji, szczególnie w obszarze przywództwa (okazało się jednak, że Olejniczak zdobył mandat – przyp. późn.). W zasadzie mamy do czynienia z uwiądem intelektualnym na lewicy i nieporadnością koncepcyjną, co jest pewną niespodzianką, gdyż akurat w tym nurcie politycznym zdolnych ludzi nigdy nie brakowało.

Polskie Stronnictwo Ludowe – sprawdzona marka. Wynik spodziewany, potwierdzający „stateczność” partii Waldemara Pawlaka. Chłopska konsekwencja i upór, a także spokojny ton kampanii, stały się symbolem rozpoznawczym tej partii, przekładającym się na ugruntowaną pozycję na mapie politycznej kraju. Zauważyć wypada, że PSL dyskretnie, acz konsekwentnie zdobywa nowe przyczółki. Jego konikiem są jednak wybory samorządowe, w których w przyszłym roku odniesie sukces. Wybory były okazją do rozpoczęcia kampanii prezydenckiej przez Waldemara Pawlaka. Wskazywały na to klipy i prezydencki ton przekazu lidera ludowców. Powodów do narzekań z pewnością ludowcy nie mają.

„Porozumienie dla Przyszłości” Centrolewica – urocza klapa. Zabrakło wyraźnie Bronisława Geremka. Był dla liberalnej lewicy zwornikiem i niezaprzeczalną lokomotywą wyborczą. Nie było komu go zastąpić, ani Dariusz Rosati, ani Marek Borowski, nie byli w stanie tego zrobić. Udział w wyborach centrolewicy skwitować można stwierdzeniem – jaka piękna katastrofa. Płaczu po tej formacji w Polsce w każdym razie nie będzie.

UPR – niewzruszony standard. Upór i konsekwencja w trzymaniu się 1 procenta. Miły, sympatyczny klub dyskusyjny.

Libertas – kino bez pieniędzy. Polityczna wydmuszka, która okazała się zbukiem. Nie pomogła TVP, Ganley, Wałęsa i Anna Sobecka. KATASTROFA na całej linii. Nie powiódł się adwokacki „genialny manewr” powrotu na scenę polityczną. Podręcznikowy przykład, jak nie należy zabierać się za politykę. Aż się prosi o seppuku.

Samoobrona – ostał się jeno sznur…

Prawica Rzeczypospolitej – mili ludzie. Jedynym kapitałem okazał się Marek Jurek, którego indywidualny wynik w Warszawie budzi szacunek. Murowany kandydat na prezydenta z prawej flanki. Sympatyczni ludzie z niesympatycznym wynikiem.

Polska Partia Pracy – bez komentarza.

Zabawna była natomiast kampania taboru politycznego pod nazwą Libertas. Zebrana naprędce ekipa mająca ułatwić ucieczkę w immunitet dwóm osobom, za którymi chodzi prokurator, dała ludziom moc uciechy. Naprawdę rzadko zdarza się, by schizofrenia polityczna objawiała się w tak ekstremalnej, a zarazem widowiskowej formie. Skrajni euro-nagacjoniści przebrani w błękitno-żółte fatałaszki eurofilów, to doprawdy rzadkiej urody polityczna transwestycja, o której powstawać będą prace magisterskie, jeśli nie doktorskie. Brzuch bolał od śmiechu, kiedy na różnych prawicowych forach i portalach, ludzie zdawałoby się wykształceni, przekonywali, że Libertas to alternatywa dla PiS i jutrzenka polskiej prawicy.

Gdyby do euro wyborów zamiast Libertas wystartowała LPR, sytuacja w tej niszy elektoratu byłaby jakościowo inna. Tam rozgościł się teraz Marek Jurek i trudno go będzie stamtąd wygonić, zwłaszcza, że kampanią do euro parlamentu rozpoczął on całkiem udanie kampanię prezydencką. W przypadku LPR i Libertas doskonale sprawdziło się polskie powiedzenie – zamienił stryjek siekierkę na kijek. Lata inwestycji w nazwę LPR właśnie szlag trafił, bo szyld nie zaistniał w ważnych wyborach. Aż dziw bierze, że można było popełnić taki błąd. Stokroć mądrzejszy od ligowych adwokackich głów okazał się tutaj Andrzej Lepper, który nie bacząc „zgnojenie” nazwy Samoobrona, cały czas się jej trzyma, bo wie, że to jedyna skuteczna taktyka na przetrwanie, zamiast ucieczki pod obcobrzmiące szyldy.

W tych wyborach oddam swój głos na Przemysława Przybylskiego, który startuje z drugiego miejsca na liście PiS w województwie kujawsko-pomorskim i do tego zachęcam wszystkich, którzy mogą głosować. Nie czas i miejsce rozwodzić się, dlaczego właśnie on. Powiem krótko – jest „świeżą krwią” na politycznym rynku, ma w głowie poukładane i solidnie w tej kampanii pracował. Poza tym posługuje się tym samym kodem pojęciowym, którym ja się posługuję, więc w lot się rozumiemy, nie tracąc czasu na zbędne dialogi. Nie ma w sobie nic z partyjnego aparatczyka i samodzielnie myśli. Nie bierze udziału w grach partyjnych, bo robi swoje, zarówno na gruncie zawodowym, jak i społecznym. Dlatego na niego zagłosuję.

W tej kampanii wyborczej Wspólnota Małych Ojczyzn, którą systematycznie rozbudowujemy, zorganizowała dwie debaty z kandydatami do euro parlamentu, w Tucholi i Golubiu-Dobrzyniu. Szczególnie ta druga dała sporo satysfakcji, bo i miejsce (zamek golubski) i wypełniona po brzegi sala, pokazały, że ludzie i kandydaci chcą rozmawiać o sprawach ważnych i czynią to merytorycznie. Trzy komitety (PO, PSL, PiS) reprezentowali kandydaci z dalszych miejsc, co tylko dodało kolorytu debacie, która zapewne trwałaby długo, gdyby nie ramy czasowe. Debaty takie będziemy jako Wspólnota Małych Ojczyzn organizować w przyszłości, poświęcając je konkretnym tematom. Ludzie chcą, by z nimi rozmawiać i my ten postulat zamierzamy spełniać. Tymczasem za dwa dni wybory. Idźmy i dobrze wybierzmy.

W ogóle weekend minął na nadrabianiu zaległości w lekturze, na pierwszy ogień poszedł Problem istnienia Boga Claude’a Tresmontanta, czyli cykl wykładów na tematy jak najbardziej poważne, bo dotyczące stworzenia i bytu, w sam raz dla kogoś, kto przerżnął wybory, czyli dla mnie. Poza tym liznąłem Naukę o podmiocie gospodarstwa społecznego Rybarskiego z 1912 roku, gdzie wielce interesująco autor wspomina Bogactwo narodów Adama Smitha, po prostu cymes.

Sporo pytań w minionym tygodniu o przyszłość Ligi Polskich Rodzin, od zwyczajnych ludzi, sympatyków, ale i zwykłych członków. Odpowiadałem jak najoględniej, bo ta przyszłość rysuje się nieciekawie. Wynik wyborczy daleki od oczekiwań, zniechęcenie w terenie oraz brak pomysłu politycznego. W wielu miejscach następuje dekompozycja struktur, co na rok przed wyborami samorządowymi nie wróży Lidze sukcesu. Pomóc jej mogą tylko błędy PiS-u, ale na to – póki co – się nie zanosi, choć Kaczyńscy bardziej nadają się do burzenia niż budowania i na pewno jeszcze negatywnie zaskoczą. Zresztą to marna pociecha, liczyć na potknięcia innych.

Liga znalazła się w kleszczach, z jednej strony napierająca partia braci Kaczyńskich, z drugiej dawne odpryski Ligi, skupione wokół Macierewicza, Olszewskiego i Łopuszańskiego. Do tego dochodzi wewnętrzna fronda Zygmunta Wrzodaka, z którym współpracować zaczynają dawni posłowie LPR do Parlamentu Europejskiego Bogdan Pęk i Bogusław Rogalski.

Jak w tym wszystkim zyskać wyborcę, naprawdę trudno sobie wyobrazić. Jednak największym problem Ligi jest brak wizji programowej, jasnego określenia, czego chcemy i dokąd zmierzamy. Zbiór zaklęć orbitujących wokół tzw. polityki prorodzinnej, bezpieczeństwa socjalnego i krytyki UE, nie mogą być fundamentami politycznymi, na których da się dzisiaj zbudować nowoczesną partię o obliczu konserwatywno-narodowym i wolnościowym w gospodarce. Obawiam się, że Liga może ugrzęznąć w doraźnej taktyce parlamentarnej, obliczonej na ugrywanie promili poparcia w krytyce PiS-u i ściganiu się z Samoobroną w socjalnych miazmatach. Analiza elektoratu LPR również nie napawa optymizmem. Patrząc na jego strukturę, zwłaszcza wykształcenie i przedział wiekowy, można - z całym szacunkiem dla niego - przestraszyć się przyszłości.

Lidze brakuje dzisiaj paliwa politycznego, jakim była do niedawna Unia Europejska. Dzisiaj znacznie trudniej będzie określić flagowe postulaty polityczne, bo ich specjalnie nie widać. Dla mnie sprawa jest prosta – ja pozostaję przy swoich konserwatywnych i wolnościowych przekonaniach, nie zamierzam uginać się pod żadnym socjalnym dyktatem, nawet jeśli nazywa się go polityką prorodzinną (też mi prorodzinność, gdzie dochód rodziny zależny jest od łaskawości budżetu państwa), nie zamierzam boksować się dla samego boksowania, ani żyć mirażami, że przepływy elektoratu raz promują tych, a raz tamtych. Czas po wyborach sprzyja postanowieniom i ja takie powziąłem.

Choć przegraliśmy (w godnym stylu), to był prawdziwy zaszczyt móc z nimi współpracować. Im przede wszystkim dziękuję. Koledzy – Wielkiej Polski moc, to Wy! Dziękuję również tym, którzy na mnie oddali swój głos, to dla mnie wielkie wyróżnienie.
Gratuluję wreszcie konkurentom z prawicy zwycięstwa, byli w tej kampanii lepsi.

Liga Polskich Rodzin znalazła się na zakręcie. To nasza wina (także moja), że nie potrafiliśmy przekonać do siebie wyborców i tylko od nas samych zależy, czy w wyborach samorządowych się ostaniemy. Jest na to jeszcze szansa, ale czeka nas wszystkich wielki wysiłek. Musimy nauczyć się pokory. W zasadzie powinniśmy być wdzięczni wyborcom, że dali nam taką lekcję, ale wdzięczni także, że nas definitywnie nie skreślili. Teraz jest czas na przemyślenia i wyciągnięcie właściwych wniosków. Tyle, że ten czas nie jest długi.

W księdze gości pytanie do mnie jako kandydata: Będzie pan kandydował z Bydgoszczy? Czy jako parlamentarzysta będzie pan wspierał powołanie sądu i prokuratury apelacyjnej w Bydgoszczy ? Jaki mam Pan program wyborczy? Co chce Pan zrobić dla Bydgoszczy i jej rozwoju? Czy planuje Pan walczyć o nowe instytucje w Grodzie nad Brdą?

Pokrótce odpowiadam: tak, kandyduję z Bydgoszczy; mój program wyborczy w skróconej wersji to: mniej biurokracji, niższe podatki, mniej państwa w gospodarce, stabilne prawo, państwo na służbie obywatela. Więcej w syntetycznej formie się nie da napisać, zapraszam do mojej publicystyki. Jeśli uda się zmienić prawo i ograniczyć jego absurdy, wyzwolić ludzką aktywność to i Bydgoszcz odżyje, mam zamiar aktywnie zawalczyć o stworzenie w mieście nad Brdą miejsca przyjaznego inwestycjom i ludzkiej przedsiębiorczości. Nowe instytucje nad Brdą już stopniowo powstają. Sąd i prokuratura apelacyjna w Bydzi – jak najbardziej za. Jestem bydgoszczaninem, więc chyba nie muszę zapewniać, że właśnie tutaj widzę najlepsze miejsce na powstawanie nowych instytucji, ale głównie stawiam na gospodarkę, bo to ona jest kołem zamachowym pomyślności materialnej obywateli. Mam nadzieję, że to władza, a nie wyborcy będą mieli mnie dosyć. Nie dam się zbyć byle czym, a jak mnie wyrzucą drzwiami, to w imię obrony naruszanych praw obywateli i ich interesów, wlezę z powrotem oknem. Bywam dość bezczelny, o czym szybko przekonają się upierdliwi i wszechwiedzący urzędnicy. Więcej wyjdzie w praniu. Aktywności mi nie zabraknie. Tyle tytułem wyborczej autoreklamy.

Dzisiaj rocznica napaści Niemiec na Polskę. W Bydgoszczy tradycyjnie już uroczystości odbędą się na Starym Rynku, który jako jedno z pierwszych miejsc w Polsce spłynęło krwią Polaków rozstrzelanych przez Niemców w publicznej ezgzekucji. Dzień pełen zadumy, choć z roku na rok powszedniejący. Odchodzą świadkowie tamtych tragicznych dni, a dla młodych Polaków to zamierzchła prehistoria, która bywa dobrą okazją do urwania się z zajęć w szkole. Rany po hitlerowskiej hekatombie jeszcze się nie zabliźniły. Wymordowana inteligencja, spustoszenia materialne, rany psychiczne, rozbite rodziny, sieroty, schorowani i kalecy ludzie. To bilans niemieckich zbrodni, wciąż niepoliczonych i wciąż nienaprawionych.

To, co klasycznie uważa się za polityka, w Polsce występuje w chronicznym niedostatku. Tych, których w polityce widać, to najczęściej chorzy ludzie, przekonani o swojej wyjątkowości, intelektualnie chropowaci, fizjonomicznie przeciętni i wizualnie niedokończeni. Poza wyjątkami, to ludzie bez wewnętrznego szlifu, odtwórczy – a nie kreatywni, bez szerszych horyzontów, marnujący czas i pieniądze podatników na gierki, knowania i granie roli, która ich przerosła. Odziani w wymięte garnitury, nieświeże koszule, zionący resztkami niestrawionego schabowego zza ubytków szkliwa i amalgatowych wypełnień. O innych organoleptycznych wyziewach nawet wspominać nie warto. To nasz polityczny hajlajf, to nasz polityk made in Poland.