———————————–

7 marca zostało podpisane samorządowe porozumienie wyborcze pod nazwą: Wspólnota Samorządowa Prawicy. Porozumienie wystawi kandydatów w najbliższych wyborach  samorządowych do Sejmików Wojewódzkich oraz – w zależności od sytuacji lokalnej – do samorządów powiatowych, miejskich i gminnych.

Wśród sygnatariuszy porozumienia znaleźli się m.in.: Maciej Eckardt (Prezes Wspólnoty Małych Ojczyzn, b. wicemarszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego), Andrzej Zapaowski (Prezes Podkarpackiej Ligi Samorządowej), Bogusław Dębski -Wicemarszałek Województwa Podlaskiego, Leszek Murzyn (Prezes Polskiego Forum Ludowo-Chrześcijańskiego Ojcowizna), Paweł Łuszcz (Wspólnota Samorządowa Regionu Łódzkiego), Marek Jurek (Prawica Rzeczypospolitej).

Założyciele Wspólnoty deklarują m.in. działanie na rzecz kształtowania samorządu terytorialnego, służącego wspieraniu  praw rodziny, promującego przedsiębiorczość i rozwój szeroko rozumianej  infrastruktury technicznej oraz społecznej swoich społeczności.

Wśród celów Wspólnoty wymienione są m.in.: wybór kompetentnych i uczciwych władz wojewódzkich oraz lokalnych, kierujących się odpowiedzialnością za swoje wspólnoty, niezależnych od nacisków ideologicznych, wspierających aktywność społeczną obywateli i współpracujących ze środowiskami społecznymi, dla których człowiek i jego przyrodzone prawa są podstawą działania. Fundamentem ideowym porozumienia jest chrześcijańska i obywatelska wizja życia społecznego.

Wspólnota Samorządowa Prawicy zaprasza do współpracy i tworzenia komitetów wyborczych wszystkie środowiska „gotowe podjąć trud wspólnego wysiłku na rzecz Polski silnych, wolnych i uczciwych samorządów”.

Zawieramy samorządowe porozumienie wyborcze Wspólnota Samorządowa Prawicy – napisali sygnatariusze – i powołujemy komitet wyborczy na wybory samorządowe w 2010r. do sejmików wojewódzkich oraz  – w zależności od sytuacji lokalnej – do samorządów powiatowych, miejskich i gminnych. Radni wybrani z list Wspólnoty Samorządowej Prawicy utworzą w swoich Sejmikach i Radach wspólne kluby radnych.

Sygnatariusze niniejszego porozumienia deklarują zgodne działanie na rzecz kształtowania samorządu terytorialnego, służącego wspieraniu  praw rodziny, zarówno w wymiarze duchowym jak i materialnym, promującego przedsiębiorczość, rozwój szeroko rozumianej infrastruktury technicznej i społecznej swoich społeczności, utrzymującego akceptowalny społecznie poziom cen usług komunalnych.

Naszym celem jest danie obywatelom szansy wyboru kompetentnych i uczciwych władz wojewódzkich i lokalnych, kierujących się odpowiedzialnością za swoje wspólnoty, niezależnych od nacisków ideologicznych, wspierających aktywność społeczną obywateli i współpracujących ze środowiskami społecznymi, dla których człowiek i jego przyrodzone prawa, są podstawą działania.

Fundamentem ideowym naszego porozumienia jest chrześcijańska i obywatelska wizja życia społecznego, uznająca zasadnicze znaczenie wspólnot regionalnych i lokalnych dla życia narodowego i dla kształtowania postaw odpowiedzialności obywatelskiej. Polska potrzebuje dzisiaj silnych i zdrowych samorządów, mocnych kompetencją i uczciwością wybranych przedstawicieli, zakorzenionych w patriotyzmie i oddaniu sprawom Polski.

Wspólnota Samorządowa Prawicy zaprasza do współpracy i tworzenia komitetów wyborczych wszystkie środowiska gotowe podjąć trud wspólnego wysiłku na rzecz Polski silnych, wolnych i uczciwych samorządów. Włączanie do niniejszego porozumienia kolejnych środowisk będzie się odbywać za zgodą komitetu Wspólnoty Samorządowej Prawicy.

Do sekretariatu Wspólnioty wybrani zostali Maciej Eckardt, Addrzej Zapałowski, Bogusław Dębski i Marian Piłka.

Unia Polityki Realnej, Prawica RP oraz Wspólnota Małych Ojczyzn w województwie kujawsko-pomorskim zadeklarowały wspólny start w wyborach samorządowych. Deklaracja dotyczy wyborów na szczeblu samorządu województwa, samorządu miast i powiatów, a także gmin wiejskich.

Formuła porozumienia ma charakter otwarty i jest skierowana do tych sił i organizacji społecznych, które zechcą wspólnie, bez ideologicznego bagażu, w oparciu o potencjał lokalny, zadbać o interesy wspólnot samorządowych.

Deklaracja wspólnego startu w wyborach samorządowych, to wyjście naprzeciw oczekiwaniom i głosom tych mieszkańców województwa kujawsko-pomorskiego, którzy szukają dla siebie nowej oferty i jakości, wolnej od centralnego sterowania, opartej na ludziach zakorzenionych w swoich wspólnotach, dających rękojmię niezależności i zaangażowania w sprawy lokalne.
 
Deklarację o współpracy podpisali: w imieniu UPR Paweł Skutecki (po. Szefa oddziału bydgoskiego UPR), Marcin Brachowski (pełnomocnik Prawicy RP w okręgu bydgoskim) oraz Maciej Eckardt (prezes stowarzyszenia Wspólnota Małych Ojczyzn).

– To oczywiste, że do wyborów musimy iść w szerszym porozumieniu. Samorządy zasługują na to, by były w nich reprezentowane środowiska, które nie przenoszą na grunt lokalny warszawskich kłótni i politycznego zacietrzewienia. Jestem optymistą. Liczę na dobry wynik wyborczy – powiedział dla naszego portalu Paweł Skutecki (UPR)

– Cieszę się, że łączymy siły. Nasi sympatycy na to czekali. Przed nami dużo pracy, ale wiadomo, że razem jest raźniej i łatwiej.  Jestem bardzo zadowolony z tego porozumienia. Czekamy na następne organizacje – stwierdził Marcin Brachowski (Prawica RP)

– To początek jednoczenia przed wyborami samorządowymi środowisk, którym razem jest po drodze. Dajemy sygnał, że chcemy być razem. Składamy sensowną ofertę wyborczą tym, którzy są zmęczeni polityką agresji i wyniszczenia. Wyciągamy rękę do środowisk i konkretnych ludzi, którzy szukają dla swojej aktywności miejsca, a nie znajdują go w obecnej ofercie politycznej. Jak na początek jest całkiem dobrze, za chwilę będą dołączać następni – Maciej Eckardt (Wspólnota Małych Ojczyzn)

http://www.ojczyzny.pl/?p=1821

Na tę chwilę mogę poinformować, że nasz pomysł na zintegrowanie wielu środowisk działających na niwie samorządowej i publicznej, zwłaszcza w kontekście wyborów samorządowych, zaczyna przybierać bardzo konkretną perspektywę. Odbyłem szereg rozmów i muszę powiedzieć, że ich klimat, jak i determinacja, by WSPÓLNIE się pokazać i zawalczyć o sympatię Polaków, są zupełnie nową jakością, w porównaniu z tym, co dotychczas widziałem.

Naszych sympatyków, jak i konkurentów zachęcam do odwiedzania naszego serwisu internetowego www.ojczyzny.pl oraz nadsyłania informacji o życiu wspólnot lokalnych (najlepiej zilustrowane zdjęciem), które z chęcią zamieścimy. Gorąco zachęcam.

Pełnił Pan funkcję wicemarszałka z rekomendacji środowisk narodowo – katolickich współpracujących z partią Prawo i Sprawiedliwość. I tu nagle na wniosek ludzi z PiS postanowiono Pana odwołać. Jakie są okoliczności tego odwołania?

Wymienię dwie. Jedna oficjalna, druga nieoficjalna. Oficjalną okolicznością są moje wypowiedzi na blogu, gdzie poddałem krytyce upływającą prezydenturę Lecha Kaczyńskiego oraz pozwoliłem sobie na stwierdzenie, że Pan Lech Kaczyński nie jest moim kandydatem oraz że jego szanse na reelekcję są nikłe. Mój „słynny” wpis na temat Lecha Kaczyńskiego nie był jedynym na blogu. Życzliwie krytykowałem zachowania Lecha Kaczyńskiego, jako głowy państwa już wcześniej, tyle że wówczas nikt jakoś się tym specjalnie nie interesował. Zatem nagły i wściekły atak na mnie musi mieć jeszcze inne źródło. Tu dochodzimy do okoliczności nieoficjalnej.

Jakiej?

Otóż w maju ubiegłego roku założyłem Wspólnotę Małych Ojczyzn,  której twórcami, oprócz mnie, są samorządowcy – starostowie, wójtowie, radni. Stopniowy rozwój Wspólnoty, pozyskiwanie nowych członków, a zwłaszcza sympatyków oraz dystansowanie się od partii politycznych, zostały uznane przez lokalnych posłów PiS za wyjątkowo niebezpieczne i „kontrrewolucyjne”. Niebezpieczne o tyle, że duże zainteresowanie Wspólnotą przejawiają członkowie PiS, których zaczyna męczyć linia polityczna ich ugrupowania oraz nieustanna „zadyma”, którą muszą żyrować swoimi nazwiskami na dole. Tutaj upatruję głównej przyczyny – chęć utrącenia potencjalnej konkurencji.

Może Pan odsłonić kulisy samego odwołania?

Odwołanie mnie z funkcji było niesamowicie zabawne. O ile nie miałem złudzeń, że głosów do mojego odwołania wystarczy (lewica, część PiS, część PO i PSL), o tyle może ich zabraknąć przy powołaniu mojego następcy, desygnowanego przez władze regionalne PiS. Sytuacja zaczęła się jeszcze bardziej komplikować, kiedy w dniu sesji okazało się, że kandydat Prawa i Sprawiedliwości starał się wcześniej o pracę w Urzędzie Marszałkowskim, ale nie zdał podstawowego testu urzędniczego i to w obszarze, którym miał zarządzać. Zrobiła się z tego urocza chryja, a kandydat PiS popłynął, jak to mówią bezceremonialnie młodzi ludzie, na szczaw. Co ciekawe, za kandydaturą PiS-u głosowało raptem 2-3 radnych klubu PiS. Klub, warto dodać, liczy 6 radnych. Wszyscy byli obecni. (…).

Co Pan teraz zrobi?

Nasz pomysł na funkcjonowanie, to Wspólnota Małych Ojczyzn. Organizujemy się obok partii politycznych, a nie przeciwko nim, ba, śmiało możemy z nimi współpracować. (…) W odróżnieniu od partii nasza struktura z założenia będzie płaska, sieciowa. Na spotkaniach z ludźmi, kiedy dostaję podobne pytanie odwołuje się do przykładu Internetu. Jego siła polega na tym, że jest zbudowany sieciowo i w sytuacji, kiedy pada jakiś serwer, całość funkcjonuje dalej. Podobnie jest w naszej organizacji, którą budujemy właśnie sieciowo. Partie natomiast, np. PiS, owszem, niby tworzą sieć, ale z jednym centralnym serwerem, w tym przypadku Jarosławem Kaczyńskim. Nie trudno sobie wyobrazić chaos, jaki by powstał, gdyby – nie daj Boże – coś się temu serwerowi stało. Nie wiem, czy pomniejsze jednostki peryferyjne, byłyby w stanie zapanować wówczas nad kryzysem.

Co może Pan powiedzieć o swojej organizacji?

Wspólnota Małych Ojczyzn ma być lekką i zwrotną jazdą pośród napuszonych i dystyngowanych szyldów politycznej husarii. Schodzimy do fundamentów i identyfikujemy interesy człowieka poprzez jego związek z miejscem, w którym żyje na co dzień. Tam mamy do czynienia z prawdziwym patriotyzmem, z wykuwaniem pomyślności swojej rodziny, zapobiegliwością, szkołą racjonalności i roztropności. Tam jest prawdziwe życie, prawdziwi ludzie i prawdziwe problemy. Tam tkwi siła i rezerwuar społecznej aktywności. Obserwuję to na spotkaniach, na które jeżdżę. Wystarczy chwila rozmowy o idei „Małej Ojczyzny”, tak jak my ją rozumiemy, by ludziom zaczynało się chcieć. (…).

Momentalnie Wspólnota Małych Ojczyzn otrzymała siarczyste kuksańce od ruchliwego, acz niewyśrubowanego intelektualnie posła PiS Joachima Brudzińskiego, który od razu uznał Wspólnotę za inicjatywę niepoważną, przyrównując jej znaczenie do… partii łysych. Ot, przyganiał kocioł garnkowi, chciałoby się rzecz, zerkając na zadziorność owłosienia pana posła. Ale mamy w końcu wolność słowa, więc każdy może wygadywać, co mu skromny umysł na język zapoda. Od razu też odnalazł się poseł Zbigniew Girzyński, alergicznie informując świat, że ze Wspólnotą nie chce mieć nic wspólnego, bo ona żadnego poparcia Ojca Rydzyka na pewno nie dostanie i żadnych podpisów pod swoimi listami nie zbierze.

Co to jest ta Wspólnota Małych Ojczyzn, że wywołuje tak wściekłą reakcję? Ki czort tu działa, że pianę solidarnie toczą prominentni przedstawiciele PiS-u, a także LPR-u? Dlaczego obiektem ataku staje się skromna grupa ludzi, którzy nie są na żadnym świeczniku, nie są posłami, nie korzystają z partyjnych pieniędzy, a co najwyżej pełnią funkcje radnych? Dlaczego potężny Przewodniczący Komitetu Wykonawczego Prawa i Sprawiedliwości kpi i szydzi z niewielkiej w końcu grupy ludzi, którzy postanowili się zorganizować? Co takiego ma w sobie Wspólnota Małych Ojczyzn, że wzbudza tyle obaw?

No właśnie, co? Ano to, czego jej krytycy nie mają – wolność, świeżość, pomysłowość i nowych, przychodzących do niej ludzi. Jak na początek, to w zupełności wystarczy. Zapraszam na naszą stronę internetową www.ojczyzny.pl, a także, jeśli ktoś jest zainteresowany, do wzięcia udziału w naszej ankiecie. Zapraszam także do współpracy.

Zobacz również:
PAP o Wspólnocie Małych Ojczyzn
W Radiu PiK o Wspólnocie Małych Ojczyzn

Wielu chce w tę przestrzeń wejść, m.in. dlatego, że nie atakujemy partii politycznych (każdy ma prawo należeć do jakiejś z nich), wskazując na ich ważne usytuowanie w życiu publicznym, podkreślając jednak, że nie wyczerpują one całości społecznego zaangażowania. Interesuje nas obywatel aktywny, będący przykładem dla tych, którzy takiej aktywności nie przejawiają. Tacy są i żyją w „małych ojczyznach”, robiąc fenomenalną robotę na rzecz swoich wspólnot, nie oglądając się na wsparcie polityczne. To najbardziej wartościowa forma patriotyzmu, nie napuszonego, pozytywistycznego i organicznego, nie szafującego wzniosłymi hasłami, nie wycierającego sobie gęby słowem „Polska”, odmienianym przez wszystkie możliwe przypadki.

To patriotyzm budowany jak słoje drzewa. Stopniowo, logicznie i… mocno. Tego nam dzisiaj potrzeba, a nie buńczucznych liderów bardziej lub mniej kanapowych partii. Zanim zacznie się mówić w imieniu Polski, wypada najpierw zdać z niej egzamin na samym dole, wśród ludzi, we wspólnotach lokalnych, tam gdzie tę Polskę najlepiej widać i czuć. Dlatego najcenniejszymi politykami są samorządowcy lub osoby wywodzące się z samorządów, ludzie którzy przeszli wcześniej bezpośrednią weryfikację – burmistrzowie, starostowie, prezydenci, radni… Są solą, a przynajmniej być nią powinni, polskiej polityki. I choć samorządy nie są wolne od patologii, to tylko one zdały egzamin z ostatnich 20 lat Wolnej Polski. Dlatego warto zabiegać, by ich głos był coraz silniejszy. Takie między innymi zadanie stawia sobie Wspólnota Małych Ojczyzn.

Przeczytaj również:

Wspólnota Małych Ojczyzn

Otóż nie. Przygniatająca część populacji nie wykazuje żadnego zainteresowania życiem publicznym, co sprawia, że to życie podleje. Mierna frekwencja oznacza bowiem, że społeczeństwo w mniejszym stopniu sprawuje kontrolę nad systemem politycznym, a to z kolei  sprawia, że elity (być może należałoby pisać to słowo w cudzysłowie) reprezentujące ten system, nie czując społecznego oddechu nad sobą, najzwyczajniej w świecie „olewają” społeczeństwo. No bo skoro tylko niewielka część tego społeczeństwa wykazuje nimi zainteresowanie, to jaki powód ma elita, by na serio traktować to społeczeństwo?
 
Dychotomiczny spór, który obserwujemy na scenie politycznej, mocno spauperyzował jakość publicznej debaty w Polsce. Widać wyraźny jej uwiąd, którego nie są w stanie przykryć łże-erystyczne popisy, które i tak przeradzają się w dziką agresję, znaczoną nienawiścią i prostactwem, okraszoną ewidentną głupotą i tupetem, będących na wyposażeniu politycznego „matolstwa”, które tylko w ten sposób jest w stanie wyrąbać sobie polityczną przestrzeń. W takich warunkach trudno o wykreować się ludziom przykładu, mogącym podnieść jakość życia publicznego. Nawet jeśli ktoś taki da się zauważyć, to z miejsca pada pod ciosami politycznego żołdactwa, które w ten sposób czyści sobie przedpole.
 
Patrząc na jakość życia publicznego w Polsce można dojść do wniosku, że w narodzie utrwalił się pogląd – skądinąd zrozumiały – że polityka, to taka dziedzina, która nie przystoi człowiekowi uczciwemu, więc trzeba na nią machnąć ręką i robić swoje. To wystarczyło, by do polityki najęli się ci, którzy nigdy nie powinni się w niej znaleźć. Zamiast ozdrowieńczego krążenia elit, niezbędnego dla właściwego funkcjonowania państwa, obserwujemy festiwal miernot. A wszystko przez nasze narodowe lenistwo, zwłaszcza umysłowe, które nie ogarnia skutków tak prostej czynności, jak pójście na wybory i rozsądne skreślenie kartki wyborczej.

Dlatego potrzeba nam dzisiaj zdywersyfikowanego spojrzenia na politykę. Nie ma sensu kopać się z koniem, który bez przerwy wierzga i rży. Przestrzeń publiczna została zarezerwowana konstytucyjnie głównie dla partii politycznych i to jest obowiązujący standard. To kanon ładu demokratycznego, który z lepszym lub gorszym skutkiem jednak funkcjonuje. Tak się jednak składa, że partie polityczne nie są w stanie ześrodkować całego spektrum obywatelskiego zaangażowania, gdyż przybierając ideologiczne szatki tworzą układ zamknięty. Niemniej pełnią ważną rolę, sprawując i rywalizując ze sobą o władzę. Takie mają umocowanie konstytucyjne.

Tymczasem obok nich aktywnie działają setki tysięcy Polaków, „spalając” się w samorządach, stowarzyszeniach oraz szeroko rozumianym sektorze pozarządowym. Działając społecznie z różnych względów nie znajdują dla siebie miejsca w ofercie politycznej, jaką serwują im partie polityczne. Wzbogacają przestrzeń społeczną o niezwykle cenny rodzaj aktywności obywatelskiej, którym nie są w stanie emanować partie polityczne, skupione na politycznej rywalizacji i technologii władzy. I właśnie głosu tych ludzi bardzo brakuje przy stanowieniu prawa, głosu wolnego od doraźnej taktyki partyjnej, uwzględniającego praktyczniejszą optykę, osadzoną w realiach zwykłego obywatela, który nazbyt często traktowany jest jako polityczny target i pijarowskie tworzywo.

Już w najbliższy piątek (26.06.09) odbędzie się pierwszy spływ kajakowy Małych Ojczyzn. W gronie samorządowców, liderów organizacji pozarządowych oraz najoględniej rzec ujmując,  ludzi aktywnych, pod patronatem Wspólnoty Małych Ojczyzn na kajakowym szlaku spotkają się ci, którzy na co dzień są najbliżej zwykłych obywateli, podejmujący w ich imieniu decyzje, wkraczający w obszary, w których sprawdzają się lepiej i skuteczniej niż państwo… Spotkają się ludzie o różnych politycznych sympatiach i afiliacjach, acz nie lewicowych, by poznać się i rozmawiać, by wynieść z tego korzyść. W myśl znanych słów – jedni z drugimi, nigdy przeciw drugim. Tym razem płyniemy Drwęcą, a już niedługo Brdą. Już dzisiaj zainteresowanych zapraszamy, także na konferencje i Dysputy Obywatelskie, które ruszą od września.

Wspólnota Małych Ojczyzn powstała jako naturalna odpowiedź na potrzebę zorganizowania się osób funkcjonujących w szeroko rozumianych samorządach, organizacjach pozarządowych oraz wszelkiego rodzaju inicjatywach oddolnych. Potrzebę wynikającą z konieczności wzmocnienia głosu środowisk zakorzenionych we wspólnotach lokalnych, których doświadczenie, praktyka dnia codziennego, a także dogłębne rozeznanie potrzeb i przeszkód w funkcjonowaniu Polski zwykłych ludzi, nie znajdują wystarczającego zrozumienia przy stanowieniu prawa i tworzonych do niego aktów wykonawczych. Chcemy proponować najlepsze rozwiązania w tym zakresie, oparte na merytorycznych przesłankach, wolne od doktrynalnych kontekstów.

Nie podnosimy ideologicznego sztandaru, bo takiego nie posiadamy. Wspólnota Małych Ojczyzn nie jest stronnictwem politycznym, a jedynie stowarzyszeniem wolnych ludzi, otwartym również dla tych, którzy znaleźli już swoje miejsce na mapie politycznej kraju. Każda przystępująca do nas osoba jest wartością dodaną i kapitałem, którego zmarnować nie zamierzamy. Szukamy ludzi sobie podobnych, zaangażowanych w to co robią, ludzi, którzy chcą współdziałać, wzajemnie się wspierać, dyskutować, służyć pomocą i mierzyć z trudnościami, których w życiu codziennym nie brakuje. Chcemy się integrować w sposób zwyczajny, koleżeński, tworzyć więzi nieskażone koniunkturą i doraźną kalkulacją, być wspólnotą w prawdziwym tego słowa znaczeniu.
 
Zamierzamy czerpać  z najlepszych wzorców polskiej myśli samorządowej, politycznej i gospodarczej, która uwzględnia organiczny i historyczny charakter więzi tworzących Polskę lokalną, z ich specyfiką i oryginalnością, które stanowią o bogactwie Rzeczypospolitej. Chcemy się policzyć. Pokazać, że funkcjonujemy w niezliczonej ilości ruchów i stowarzyszeń, fundacji i wspólnot, że mamy dorobek, którego siła polega na tym, że sami go wypracowaliśmy. Chcemy życzliwiej na siebie spojrzeć, bo każdy z nas jest wartością samą w sobie, jest potencjałem i tą przysłowiową cegiełką, z której składa się Polska – Ojczyzna małych ojczyzn.

W najbliższym czasie uruchomiona zostanie oficjalna strona Wspólnoty Małych Ojczyzn pod adresem www.ojczyzny.pl, gdzie zamieszczać będziemy teksty programowe i tematyczne, dotykające spraw samorządowych, gospodarczych, kulturalnych, historycznych, społecznych, ale również odnoszące się do aktualnych wydarzeń krajowych. Znajdą się tam również informacje o działalności Wspólnoty. Ponadto uruchomiony zostanie serwis informacyjny poświęcony życiu samorządów i organizacji pozarządowych, nad którym trwają obecnie prace testowe. Zainteresowanych Wspólnotą Małych Ojczyzn zapraszam do korespondencji mailowej pod adresem: poczta@ojczyzny.pl

Cele statutowe Wspólnoty Małych Ojczyzn:

Wymiana doświadczeń i wiedzy w zakresie funkcjonowania samorządów, wspólnot lokalnych, organizacji pozarządowych, ruchów i inicjatyw obywatelskich, a także inicjowanie wspólnych przedsięwzięć, mających na celu promocję ludzi oraz środowisk aktywnie działających na rzecz społeczności lokalnych.

Propagowanie idei „Małych Ojczyzn”, która w rozumieniu Stowarzyszenia najpełniej definiuje i oddaje charakter wspólnot lokalnych, takich jak gminy, powiaty, miasta i województwa, wskazując na ich specyfikę oraz rolę w umacnianiu i rozwijaniu siły państwa polskiego.
 
Łączenie potencjału, który tkwi w samorządach, ruchach obywatelskich oraz wszelkiego rodzaju inicjatywach oddolnych w oparciu o zasadę różnorodności, podmiotowości i wolności oraz założeniu, że tylko we wzajemnym współdziałaniu tkwi skuteczna siła zdolna zmieniać rzeczywistość.

Pobudzanie aktywności obywatelskiej poprzez zachęcanie do aktywnego i świadomego udziału w życiu publicznym na wszystkich jego poziomach, w tym organizowanie się do uczestnictwa w wydarzeniach społecznych i politycznych, które decydują o jakości i charakterze życia polskich rodzin i obywateli.

Współpraca z ugrupowaniami politycznymi oraz innymi organizacjami, które rozumieją znaczenie idei „Małych Ojczyzn”, widzą potrzebę otwierania się na nowe środowiska oraz dążą do szerokiej współpracy w oparciu o obywatelskie zaangażowanie, dobro wspólne i patriotyzm.
 
Inicjowanie i organizowanie działań edukacyjnych służących rozwijaniu postaw aktywności społecznej, kulturalnej, edukacyjnej i dobroczynnej, ze szczególnym uwzględnieniem młodzieży.

Tworzenie warunków dla zdobywania wszelkiej niezbędnej wiedzy, mającej służyć członkom Stowarzyszenia w realizacji ich potrzeb i aspiracji związanych z działalnością na forum publicznym.

Inspirowanie i promowanie działań służących ochronie dziedzictwa przyrody, zabytków kultury materialnej i duchowej, a także propagowanie turystyki i krajoznawstwa.

Sprzyjanie budowaniu tężyzny fizycznej i aktywnego stylu życia, jako metody przezwyciężania własnych słabości i szkodliwych przyzwyczajeń, które niesie ze sobą współczesna cywilizacja.