Z historii wiadomo, ilu funkcjonariuszy tych organów poległo w latach de facto wojny domowej toczącej się w Polsce po 1945 roku, broniąc porządku prawnego legalnej Polski, jaka wówczas istniała z woli mocarstw sprzymierzonych, i jaka była uznawana przez społeczność międzynarodową. Tej samej, której następcą prawnym jest III Rzeczpospolita. Funkcjonariusze organów bezpieczeństwa państwa walczyli też z terrorem UPA, czy pohitlerowskim podziemiem Wehrwolf. Na jakiej historycznej podstawie, w preambule do ustawy twierdzi się, że nie ryzykowali utratą życia, czy zdrowia funkcjonariusze wywiadu, kontrwywiadu PRL oraz funkcjonariusze służb ochrony granic?

Mamy więc Wehrwolf i UPA, a ani słowa o mordowaniu żołnierzy AK, WiN i NSZ, którzy jakoś nie byli przekonani do „porządku prawnego legalnej Polski, jaka wówczas istniała z woli mocarstw sprzymierzonych”. O tym, jaki ten porządek był, świadczą mogiły pomordowanych polskich patriotów, świadczą złamane życiorysy tych, którzy działali w Polskim Państwie Podziemnym. Porządek prawny, na który powołuje się pan poseł Zemke i Widacki, to groby pomordowanych księży, lata plucia na podstawowe prawa człowieka, fale emigracji, antysemickie czystki, kneblowanie wolności słowa, poniżanie tych, którzy nie chcieli się wpisać w ustrój zła.

Na straży tego porządku stał aparat bezpieczeństwa, którego działalność wyczerpuje wszelkie znamiona działalności przestępczej, podobnie jak znamiona takiej działalności wyczerpywało Gestapo czy NKWD. Broniąc komunistycznego prawa, w jego imię mordowali, torturowali, znieważali i dręczyli. Wyposażeni we władzę, inwigilowali, prowokowali i poniżali setki tysięcy Polaków, dławiąc najmniejszy nawet odruch sprzeciwu czy niezadowolenia. W tym aparacie pracowały setki tysięcy funkcjonariuszy, którzy doskonale wiedzieli w czym uczestniczą. Z tego tytułu czerpali nieuzasadnione profity i z tego tytułu naliczone mają zawyżone pobory emerytalne.

Ustawa odbierająca nadmierne uposażenia emerytalne esbekom jest próbą przywrócenia elementarnej sprawiedliwości. Ustawa o odebraniu przywilejów emerytalnych funkcjonariuszom byłych służb PRL, nie odpłaca chłopcom od Bermana, Różańskiego, Moczara i Kiszczaka pięknym za nadobne. Nie reguluje tego, jak wyrywać paznokcie, bić pałką po genitaliach, sadzać na odwróconym taborecie, urządzać „ścieżki zdrowia”, uderzać tak, by nie było śladów czy szkalować dobre imię. Ustawa nie skazuje nikogo na więzienie czy internowanie. Jest wyjątkowo humanitarna w stosunku do tych, którzy humanitaryzmem nigdy nie zdążyli się wykazać.

Mamy jednak wolny kraj i każdy może zaskarżyć dowolną ustawę. Nie mogę jednak w tym miejscu nie sparafrazować znanego powiedzenia – pokaż mi jaką ustawę zaskarżasz i jak to argumentujesz, a powiem ci kim jesteś. Mam nadzieję, że Trybunał Konstytucyjny stanie na wysokości zadania i nie podzieli pokrętnej argumentacji tych, którym tak dobrze było, kiedy na straży ich partyjnych karier, stali panowie Piotrowski, Pękala czy Pietruszka.

Czując przez skórę, że postkomuna ściemnia jak zawsze, zasiadłem o stosownej porze przed telewizorem, czekając aż Napieralski „wyjdzie na scenę jak z telebimu” i porazi Polskę nowoczesnością, niczym piorun krowę. Na stole kawa, kanapka, muzyka w tle, kapcie na nogach, jakaś lektura w ręku – wiadomo, sobotnie przedpołudnie. Czekam. Na próżno. Porażenia niet. Za nowoczesność robił bezprzewodowy mikrofon wpięty w ucho Napieralskiego, telebim w tle, na którym wyświetlano eseldowską propagandę oraz niebieskie tło.

Wysłuchałem lidera postkomunistów z wyraźnym rozbawieniem, a to dlatego, że ten niedawny buńczuczny i zadziorny Zapatero znad Wisły, jak za dotknięciem pijarowskiej różdżki, przemienił się w łagodnego baranka, pobekującego płaczliwym bekiem nad niesprawiedliwością społeczną, pełnego wzruszających tembralnych uniesień nad historyczną wielkością Jaruzelskiego i Rakowskiego, doceniającego drżącym głosem Wałęsę i Mazowieckiego, wieszczącego stonowanym i wysublimowanym tonem przyszłość lewicy bez kanap.

Nie wiem, czy impreza była zanadto przereklamowana, czy też pierwsze usypiające słowa pana przewodniczącego sprawiły, że i tak mała salka, na której odbywało się Forum, wyraźnie świeciła pustkami, co jednak dziwi, bo wiadomo, że postkomuna na różne nasiadówki i plena jeździć lubi. Trudno, widocznie czasy nastały inne, znaczy wredne. W każdym razie z trybuny padły ważne słowa o tym, że teraz na lewicy przychodzi czas na samorządowców (o Starachowicach jakoś nie wspomniano), którzy powinni przejąć ster nawy państwowej.

Może i jest to jakiś pomysł dla lewicy, ale jakoś trudno mi w to uwierzyć widząc kwiat tej formacji w sejmiku województwa kujawsko-pomorskiego, gdzie funkcjonuję od 6 lat.  Jakoś wierzyć mi się nie chce, by towarzysze, którzy czerwone legitymacje wypisywali w roku 1969 (średnia wieku klubu lewicy dobrze ponad 60 lat) mieliby coś jeszcze do powiedzenia lub zaoferowania w wieku XXI, nawet na lewicy. Ale w końcu, nie mój czerwony cyrk i nie moje czerwone małpy.

Codziennie pokonuję samochodem trasę Bydgoszcz-Toruń-Bydgoszcz. Kilka kilometrów przed Toruniem, w Górsku, znajduje się przejmujący pomnik, przechylony krzyż symbolizujący męczeński etap drogi księdza Jerzego Popiełuszki. Krzyż ten stoi jak memento, zmuszając do zastanowienia się nad sensem życia, poświęcenia i odwagi. Zawsze palą się tam znicze i leżą wiązanki kwiatów. Pamięć o polskim kapłanie, męczenniku, stała się naszym narodowym memento.

W dniu swojego uprowadzenia ksiądz Jerzy Popiełuszko wypowiedział w Bydgoszczy szczególne słowa: „Módlmy się, byśmy byli wolni od lęku, zastraszenia, ale przede wszystkim od żądzy odwetu i przemocy”. Słowa jakże prorocze w kontekście tego, co nastąpiło kilka godzin później, kiedy podążył drogą męczenników, drogą tragiczną, pełną bólu i niewymownej traumy, ale drogą wprost w objęcia Boga. Oddał życie za to w co wierzył i w co wierzyli Polacy. Stał się dla nich wielkim znakiem, który nadał nowy sens polskiej walce o wolność. Stał się kimś, kto tę walkę w szczególny sposób uświęcił.

Dzisiaj pojawiają się nowe znaki zapytania, co do prawdziwej daty zabójstwa księdza Jerzego. W ich kontekście padają kolejne pytania o prawdziwych sprawców mordu. Jedno w tym wszystkim wydaje się pewne – ktoś z wielką determinacją broni dostępu do prawdy o zbrodni sprzed ćwierćwiecza. Ale prawda o niej z pewnością wypłynie, bo nie była to zbrodnia doskonała. Była nadzwyczaj prymitywna: porwanie, bicie i katowanie, poniżanie, skrępowanie i wreszcie wrzucenie zmasakrowanego ciała do wody. Jak na inne esbeckie metody, nie było tutaj żadnej finezji.

Zbrodniarze i ich mocodawcy nie mogą czuć się dzisiaj pewnie. Determinacja i wnikliwość tych, którzy wciąż szukają nowych dowodów i dokumentów w tej sprawie z pewnością  przyniesie rezultat. Bo prawdy nie da się zabić. Można ją co najwyżej przykryć zmową milczenia i manipulacji. W przypadku śmierci księdza Jerzego prawdy tej zmową milczenia przykryć się nie dało. Owszem, manipulowano i manipuluje się przy niej na potęgę, ale na niewiele się to zdaje. Kłamstwo po prostu przegrało z prawdą.

W sumie można powiedzieć, że na kongresie Sojuszu Lewicy Demokratycznej bezbłędnie zadziałał instynkt samozachowawczy postkomuny. Po okresie „kundlenia się” z demokratami i odszczepieńcem Borowskim, wraca stary sprawdzony SLD – antyklerykalny, świecki, zajadły i historyczny. Nadchodzi klimat na Senyszyn i Gadzinowskiego, twardą obronę zdobyczy PRL-u, związków jednopłciowych i uciech wszetecznych.  Edukację seksualną, aborcję i eutanazję. Pigułki „dzień po”, walkę z lustracją i religią w szkołach. Jednym słowem – przyszło nowe, czyli wróciło stare.

Wróciło jednak w bardzo groteskowej postaci, bo powielaczowej. Zapowiedź Napieralskiego, że ma zamiar stać się drugim Zapatero, wywołuje u co bardziej rozgarniętych obywateli, a także u wielu wyznawców lewicy niedwuznaczny uśmiech politowania. Porównanie tych dwóch postaci w niewielu fragmentach wskazuje bowiem na podobieństwa. Zapatero jest premierem Hiszpanii o ugruntowanym lewicowym formacie intelektualnym (niestety taki format też występuje), a Napieralski ze swoim formatem daje się sformatować co najwyżej do skali powiatu, choć ambicji i sprytu odmówić mu nie można, czego dowodem jest wygryzienie pewnego siebie Olejniczaka. Ale cóż, jaka partia, taki format przywódcy.

Wybór Grzegorza Napieralskiego na szefa SLD, to bardzo dobra wiadomość dla Prawa i Sprawiedliwości, a zła dla Platformy Obywatelskiej. Po lewej stronie, po okresie stagnacji, ma szansę powstać realny kontrapunkt dla partii Jarosława Kaczyńskiego, którym nie będzie Platforma Obywatelska. Dotychczasowa anihilacja lewicy była dla partii Tuska sytuacją wręcz komfortową. Świadczą o tym nerwowe wypowiedzi posła PO Stefana Niesiołowskiego, który komentując na gorąco wybór Napieralskiego, dostrzegł w tym omalże spisek PiS i SLD w celu osłabienia jego partii. I choć spisku w tym na pewno nie było, to nerwowy niepokój pana posła Niesiołowskiego nie jest tutaj pozbawiony podstaw.

Po półrocznym okresie epatowania polityką miłości nożyce zaczną zaciskać się na partii Tuska coraz mocniej. Z lewej strony naciskać będzie SLD hasłami aborcyjnymi, antyklerykalnymi, socjalnymi i – a jakże – europejskimi. Z prawej PiS kontratakować będzie konserwatyzmem, zabarwionym społeczną nauką Kościoła, hasłami kontynuacji walki z korupcją, lustracją i naporem niemieckich roszczeń. W tej sytuacji PO zmuszona będzie wyjść spod pijarowskiego klosza i włączyć się w ostrą konfrontację, o ile nie chce zostać zmarginalizowana w dyskursie publicznym przez swoich antagonistów, dla których tematy „kontrowersyjne”, wywołujące emocje społeczne, są ożywczym powiewem na skołatane elektoraty.

Dzięki wyborowi Napieralskiego temperatura politycznego sporu ma szansę znacząco się podnieść, co dla Prawa i Sprawiedliwości jest sytuacją wprost wymarzoną. Takich momentów nie zwykł marnować Jarosław Kaczyński, który w politycznych bombardowaniach i klinczach czuje się jak ryba w wodzie, czego nie raz dowiódł, a które sam wielokrotnie udanie prowokował. Co innego Platforma Obywatelska, dla której każde nierozważne odezwanie się, może skończyć się odfrunięciem części elektoratu, na który czekają już PiS i SLD. A tego Platforma najmniej by sobie życzyła, zwłaszcza, że marzy o dowiezieniu obecnego wyniku z sondaży do wyborów prezydenckich.

Dzięki polaryzacji i mobilizacji ideologicznej na politycznych biegunach sytuacja może za chwilę przypominać sceny z polowania na grubego zwierza, wokół którego biegną czujne – niedorżnięte jak się okazuje – watahy, kontrolujące słabnącego przeciwnika, by w odpowiednim momencie rzucić mu się do gardła. Brocząca coraz mocniej niezadowoleniem elektoratu Platforma Obywatelska, będzie zmuszona płacić z dnia na dzień większą cenę za spokój i ochronę swojego premiera, którego wizerunkowi podporządkowano wszystko. Stąd obserwowane sztuczki medialne, wpasowujące Donalda Tuska w każdy rodzaj oczekiwań społecznych, kiedy to pan premier bywa za, a nawet przeciw sobie, wyciąga grzeszki młodości, mrugając przy tym znacząco do młodych, obiecuje laptopy dla każdego czy zniesienie abonamentu. Ot, taka nowa, społecznie wrażliwa forma liberalizmu.

Tymczasem Napieralski to dla Platformy koniec spokoju na lewej flance. To konieczność obrony lewicowo-centrowych przyczółków, jakie PO udało się zdobyć oraz utrzymania ich przy sobie, co wiązać się może z ustępstwami programowymi. Kto wie zatem, czy nie jedynym logicznym ruchem dla Platformy, byłoby otworzenie się na sieroty po LiD-zie, u których po wyborze Napieralskiego na szefa SLD poczucie sieroctwa musiało wzrosnąć do frustrujących rozmiarów. Pokusa jest, ale z kolei bardziej tradycyjny i ortodoksyjno-liberalny elektorat PO, będący matecznikiem Donalda Tuska, może lewicowo-centrowej flancy nie zaakceptować i w całości ją odrzucić. I tak źle, i tak niedobrze. Jedyna nadzieja w Grzegorzu Napieralskim, że pozostanie tylko gawędziarzem, że przejdzie do historii jako kieszonkowy Zapatero, na co ma wielką szansę. Ale to i tak nie jest dobra wiadomość dla Platformy.

Pierwszy Maja

Temat? – jak rzeka. Miejsce? – świat.

My pójdziemy Pierwszego Maja
ulicami stolic świata,
my za ręce będziemy się trzymali,
my każdego przyjmiemy jak brata…

Sprzątaczki
A. Słucki

Mówi jedna: zwykły śmieć,
a radość jak to świeci.
Mówi druga: sukienkę z lamy
można by utkać i mieć –
byłaby nawet niezła…

Szymborska o imperialistach

Nienawidzą naszego węgla.
Nienawidzą naszych cegieł i przędzy.
Nienawidzą tego,co już jest
Nienawidzą wszystkiego,co będzie.
Naszych okien i kwiatów w oknach
Naszych lasów i ciszy leśnej
Nawet wiosny,bo to nasza wiosna
Nawet szkoły z wesołymi dziećmi
Rozpruli atom jak pancerną kasę
lecz nic prócz strachu nie znalezli w kasie
O,gdyby mogli,gdyby mogli tym strachem
uderzyć w domy i fabryki nasze.

„Rzeka”
Adam Ważyk

Mądrość Stalina
rzeka szeroka,
w ciężkich turbinach
przetacza wody,
płynąc wysiewa
pszenicę w tundrach,
zalesia stepy,
stawia ogrody.
W gmachu imperium strop się ugina
pękła kolumna.
Wstępuje z głębin
mądrość Stalina,
rzeka podskórna.

„Sprzątaczki”
A. Słucki

Mówi jedna: zwykły śmieć,
a radość jak to świeci.
Mówi druga: sukienkę z lamy
można by utkać i mieć –
byłaby nawet niezła…

„Widokówka z miasta socjalistycznego”
A. Ważyk

O świcie niecierpliwa,

Ktoś, kto przelotnie zobaczył
pogański profil dziewczyny,
opacznie sobie tłumaczył,
że modli się do maszyny.

A. Mandalian
Dzisiaj

Jeśli traktor nie może orać,
jeśli siew nie osiągnie skutku,
jeśli łamie się w ręku norma,
a od majstra zalatuje wódką,
jeśli zamarł warsztatu ruch,
spalił serce motor –
to fakt,
że działa klasowy wróg.

Czesłam Miłosz (dostał za to nagrodę Stalina)

1.Runą w łunach, spłoną w pożarach
Krzyże Kościołów , krzyże ofiarne
I w bezpowrotnym zgubi się szlaku
Z Lechickiej ziemi Orzeł Polaków

2. O słońce jasne, wodzu Stalinie
Niech władza twoja nigdy nie zginie
Niech jako orłów prowadzi z gniazda
Rosji i Kremla płonąca gwiazda

3. Na ziemskim globie flagi czerwone
Będą na chwałę grały jak dzwony
Czerwona Armia i wódz jej Stalin
Odwiecznych wrogów swoich obali

4. Zmienisz się rychło w wieku godzinie
Polsko , a twoje córy i syny
Wiara i każdy krzyż na mogile
U stóp nam legnie w prochu i pyle

Tymczasem, wywodzący się z tego samego PZPR-owskiego matecznika Włodzimierz Cimoszewicz został przykładnie wychłostany przez swoją byłą asystentkę Annę Jarucką w sprawie słynnego już oświadczenia majątkowego. Awantura zrobiła się na całego, zwłaszcza, że dawna protegowana Cimoszewicza wyciągnęła kserokopię kwitu, na którym marszałek miał rzekomo udzielić jej pełnomocnictwa do zmiany swojego oświadczenia majątkowego.

Chryja jest tym większa, że Cimoszewicz upiera się, że nie widnieje tam jego podpis, a jedynie gryf jego podpisu, który w formie pieczęci był swego czasu używany. Sprawa z daleka śmierdzi akcją służb specjalnych i dawnych towarzyszy, którzy z jakichś powodów ładują teraz w Cimoszewicza śrut polityczny. Zyskuje na tym inny kandydat lewicy, bratanek Jakuba Bermana Marek Borowski, który wyraźnie złapał wiatr w żagle, wraz z otaczającymi go lewakami i seksualnymi dziwolągami. Szykuje się zatem piękna walka, zwłaszcza, że rozpoznanie ogniem było przednie.

O godzinie 24 minął termin rejestracji list wyborczych do parlamentu, co oznacza, że gonitwa parlamentarna ruszyła. W komisjach pojawiły się komitety o przeróżnych egzotycznych nazwach, koniecznie odwołujących się do wartości, narodu, ekologii, dobrobytu, pracy, a nawet ojczystego domu. Większość ich przepadnie z kretesem, część w wyniku odrzucenia przez komisje fałszywych podpisów, a część w wyniku werdyktu wyborców. Niemniej mamy do czynienia ze świętem demokracji, za którą specjalnie nie przepadam, ale sam biorę udział w tym wyścigu w mojej rodzinnej Bydgoszczy na miejscu 2 listy LPR. Chętnych zapraszam do współpracy, a przeciwników do merytorycznej dyskusji.