„W swoim tekście Maciej Eckardt środowisko kibiców przedstawił – wypisz, wymaluj – jak Gazeta Wyborcza. Tym samym chcąc nie chcąc dał się wprząc w rydwan socjotechniki przekazu informacyjnego w służbie doraźnej rozgrywki Donalda Tuska. Wszak wystarczy przeczytać co napisał o kibicach Pan Maciej i co pisze o nich Gazeta Wyborcza oraz co podaje TVN24. Ten sam obraz kibiców-prymitywów” – nie pozostawia złudzeń co do moich afiliacji Pan Łukasz. Dostaje mi się zatem po głowie za nazwanie rzeczy po imieniu. Za to, że świat kultury kibicowskiej, którym tak zafascynowany jest autor, nie jest moim światem, m.in. ze względów estetycznych, kulturowych i mentalnych.

Ba, dowiedziałem się, że mój niepoprawny kibicowsko stosunek do świata i pisanie o nim nie przystoi mi jako „człowiekowi odwołującemu się do tradycyjnych wartości, a więc Cywilizacji Łacińskiej w której dominują motywacje poznawcze”. I tutaj, przyznam się, mocno się zasępiłem. Dumałem, jakie to zasady cywilizacji łacińskiej, mocno przecież personalistycznej, odróżniającej stadność (patrz kibice) od wspólnotowości (patrz naród) złamałem, skoro autor sięgnął po broń aż takiego kalibru. Czyżbym w porę nie dostrzegł, że ostoją i fundamentem Cywilizacji Łacińskiej stał się już kibolski młyn, a jej krzyżowcami kibice z szalikami jako przyłbicą?

W trakcie lektury dowiedziałem się, że gdybym, nie daj Boże, kiedykolwiek ośmielił się gdziekolwiek kandydować, to zostanie mi wyciągnięty mój paskudny stosunek do kibiców, cyt. : „Mam nadzieję, że te kwestie przemyśli sobie Pan Maciej (dobre rady Pana Łukasza – przyp. moje) zanim znowu coś niemądrego i krzywdzącego innych napisze. Poza tym Maciej Eckardt może być pewien, że gdyby przyszło mu kiedyś do głowy wrócić w polityczne szranki i konkury, to on i formacja polityczna z której będzie kandydował ma jak w banku, że przypomniany zostanie jego feralny artykuł i słowa w nim napisane, bo Bóg wybacza- kibice nigdy”.

Nieśmiało pragnę zwrócić uwagę na ostatnie słowa autora: „bo Bóg wybacza – kibice nigdy”. Rozumiem, że to taka swoista licentia poetica. Ale nie rozumiem, dlaczego podpiera się nią Łukasz Wielicki, konserwatysta, katolik, propagator Cywilizacji Łacińskiej? To, że kibice nie przebaczają nigdy, to powszechnie wiadomo. Niektórzy z nich siedzą za morderstwa i pobicia. Tylko po co autor używa Pana Boga w grze słów pełnych pychy, arogancji, buty i wyższości. Ale widocznie dla kibiców Pan Bóg, to po prostu słaby gość. A takim, wiadomo, do „młyna” wstęp wzbroniony. Lepszej puenty dla opisu „kultury” kibicowskiej autor znaleźć nie mógł.

Ilekroć Janek Engelgard się ze mną nie zgadza, niezgoda ta dotyczy oceny Wojciecha Jaruzelskiego, gdyż Janek generała otacza swoistą atencją, czyniąc z niego nieomal orędownika sprawy narodowej w PRL-u, ja natomiast niekoniecznie. Janek w Jaruzelskim dostrzega działanie swego rodzaju Bożej Opatrzności, która za pomocą pana generała trzymała kraj w ryzach podczas nawały solidarnościowej anarchii. Ja natomiast jakoś nie potrafię wzbudzić w sobie empatii dla dylematów moralnych pana generała, ani dostrzec w nim Bożego palca, który swoją rozwagą i realizmem ocalił przy pomocy stanu wojennego tkankę narodową przed rozlewem krwi.

Jaruzelski dla mnie, to ani mąż stanu, ani człowiek z charyzmą. Być może wyróżniał się na tle oczadzonych marksizmem czerwonych towarzyszy większą dozą pragmatyzmu, ale powiedzmy też szczerze, że jednocześnie reprezentował sobą ten charakterystyczny typ wojskowego politruka LWP, którego światem była promocja ideologicznego bełkotu, stanowiącego intelektualną aberrację. Dlatego między innymi kogoś, kto większą część życia spędził w dialektycznym Matrixie, nurzając się w internacjonalistycznych i polityczno-wychowawczych miazmatach, niezwykle trudno potraktować jako kogoś poważnego. Stąd nie rozumiem oburzenia Janka Engelgarda na twórców filmu, że spojrzeli na towarzysza generała jak na zwykłego oportunistę, który po trupach (również dosłownie) wspinał się po szczeblach PRL-owskiej kariery.

Te wszystkie Siwaki, Baryły, Siwickie, Kiszczaki, Kanie, Gierki, Gorywody, Bieruty, Ochaby, Mince, Spychalskie, Radkiewicze, Cyrankiewicze, Kociołki, Tejchmy, Jaroszewicze, Moczary, Babiuchy, Olszowskie, Barcikowskie, Szydlaki, Jabłońskie, Werblany, Czyrki, Mokrzyszczaki, Baki, itp., to jedna i ta sama klika, z której wywodzi się i którą współtworzył generał Jaruzelski. Klika, która zabrała Polsce 45 lat normalnego życia, fundując jej tandetę ustrojową i mordując w kazamatach najwartościowszą jej tkankę. Klika gnojąca i zastraszająca społeczeństwo, zmuszająca naród do zachowań i gustów stadnych, wzorowanych na sowieckim paradygmacie. Klika, która tych, co nie chcieli wpisać się w czerwony Matrix, bezceremonialnie z Polski wyrzucała.

Jaruzelski na każdym etapie PRL-owskiego eksperymentu był aktywny i obecny. Na każdym z jego odcinków, także „błędów i wypaczeń”, dokładał swoją cegiełkę. Piął się po szczeblach kariery, skupiając w pewnym momencie pełnię władzy. Oddał ją dopiero wtedy, kiedy ustrój, którego „humanistycznych wartości” bronił, padł i ani myślał powstać z pozycji horyzontalnej. Oddał władzę, bo PRL straciła sterowność, a od wschodu powiało „pierestrojką”, której – nota bene – mocno się obawiał. Zawierając swoistą gentlemen agreement z częścią dawnej opozycji, zapewnił sobie i swoim kompanom bezkarność, wzmocnioną wiedzą i dokumentami dawnych służb, jako skuteczną polisą bezpieczeństwa. Tyle mojej opinii o panu generale.

Wracając jednak do filmu „Towarzysz generał”, to ma rację Janek Engelgard w jednym. Jako eksperci od Jaruzelskiego wystąpiły osoby, które z generałem aktywnie umacniały czerwony Matrix. To sprawia, że film trudno nazwać chłodnym i obiektywnym, bo ani prof. Paweł Wieczorkiewicz, ani też płk Lech Kowalski, nigdy się walką z komuną nie skalali, a w filmie sprawiali wrażenie jakby na niej zjedli zęby. Ale to wcale nie przekreśla walorów tego rodzaju filmowej narracji. Urocza awantura, jaka powstała po emisji dokumentu sprawiła, że odezwało się tyle par nożyc, że każdy mógł się poczuć usatysfakcjonowany. Spektrum pełne, od zafascynowanych PRL-em narodowców, przez rozwścieczonych funkcjonariuszy „Gazety Wyborczej” i salonu, po nawróconych na antykomunizm komunistów. I o to chodzi. Mamy w końcu wolność.